مجله اینترنتی ایرانه روز - سرگرمی و آموزشی

به گزارش خبرنگار مهر نشست "روزنامه نگاری کتابگذار در جهان" عصر روز گذشته (جمعه 16 اردیبهشت) با حضور داریوش مطلبی سردبیر کتاب‌های "ماه کلیات" و کامران پارسی نژاد منتقد ادبی در غرفه سرای روزنامه نگاران ایران در نمایشگاه کتاب برگزار شد.

مطلبی در ابتدای این نشست با اشاره به معنای درونی انتشار یک درصد از 31 نویسنده گفت: نویسنده زمانی که کتابی را تولید می کند در حقیقت از افکار عمومی می خواهد آن را به معرض قضاوت بگذارند و این مسئله از زمانی که بشر قلم به دست گرفت، تاکنون بوده است.

وی ادامه داد: در ایران هم از سال 1300 شمسی به بعد شاهد رشد نشریاتی هستیم که به نقد وبررسی کتاب پرداخته اند. اولین این نشریات مجله خوشه بود که در سال 1321 منتشر شد. پس از آن کتاب های ما به چاپ رسید و بررسی و نقد کتاب در این قبیل نشریات به صورت تخصصی مورد توجه قرار گرفت.

این متخصص رشته کتابداری در ادامه نیاز به مراکز دانشگاهی و متخصصین فن را از جمله دلایل شکل گیری مسئله ای به نام کتاب گذاری کتاب عنوان کرد.

مطلبی، همچنین با اشاره به از سرگیری انتشار کتابهای کلیات ماه از سال 85 تاکید کرد: واقعیت این است که نقد کتاب در ایران کار ساده ای نیست، چرا که ما اساسا جامعه نقدپذیری نداریم. با این حال معتقدم در بیش از 40 سالی که از انتشار کتابهای کلیات ماه می گذرد، شاهد تاثیرات خوبی در حک و اصلاح آثار از سوی نویسندگان بوده ایم.

سردبیر کتابهای کلیات ماه اضافه کرد: به تجربه دریافته ایم که نویسنده یا ناشر بعد از نقدی که به کتابشان وارد می شود در ویرایش های بعدی کتابهایشان اصلاحاتی اعمال می کنند که این نشان از تبادل افکار در روند تولید علم دارد.

وی تاکید کرد: مسئله دیگر این است که انتشار این گونه کتابها موجب شده که ناشران به تاسیس گروه های علمی و داوری در تولید کتابهایشان مبادرت کنند.

مطلبی با تاکید بر جایگاه نقد کتاب در توسعه علمی کشور به دو نوع نگرش در پرداختن نشریات بین المللی معتبر به امر کتاب پرداخت و گفت: برخی نشریات عموماً نگاهی روزنامه نگارانه به مسئله کتاب دارند و با انجام گفتگوهایی با نویسنده آن کتاب سعی دارند بخش تجربی و نگرش کلی نویسنده را به موضوع اصلی کتاب که در خود کتاب به آن اشاره نشده است، آشکار کنند، اما دسته ای دیگر از نشریات مانند "بوک ریویو" به صورت تخصصی تر و تئوریک به مسئله کتاب می پردازند که این نگرش عمیق و تحلیلی به کتاب است.

مطرح شدن برخی کتابها در غرب در خدمت اهداف توسعه‌ای آنهاست

در این نشست همچنین کامران پارسی نژاد منتقد ادبی با  ارائه تحلیلی تطبیقی از جریان‌های ادبی در ایران و جهان گفت: یکی از سیاست های بنیادین غرب این است که پیش از شروع هر حرکتی آن را به صورت حرکت های خودجوش قلمداد می کند؛ در حالی که عموم این حرکت های به اصطلاح خودجوش نشئت گرفته از سیاست گذاری های پیشین در آن حوزه است، اما آنقدر هوشمندانه صورت می گیرد که کسی متوجه خودجوش نبودن آن نمی شود.

وی افزود: اما در ایران چنین سیاست گذاری‌ای وجود ندارد و به همین خاطر روزنامه نگاری کتاب گذار هم به پژوهش هایی می پردازد که عموما برگرفته از پژوهش های غربی است.

این منتقد ادبی دهه 80 میلادی را اوج شکوفایی کتاب گذاری در مطبوعات توصیف و آن را از اجزای ضروری توسعه در غرب عنوان کرد.

پارسی نژاد گفت: مطرح شدن برخی کتاب ها در غرب کاملا در خدمت اهداف توسعه ای آنهاست. نمونه روشن این مسئله سلمان رشدی است که بارها اعلام کرده من در خدمت ادبیات غرب هستم و هر پیشنهاد و سوژه ای که سفارش داده شود از آن استقبال می کنم و برایش کتاب می نویسم.

وی همچنین با بیان اینکه پرداختن به ادبیات داستانی برای سیاست گذاران غربی مهم تر از شعر است، گفت: ما هنوز به نقش محوری و تاثیر ادبیات در برنامه های توسعه ای کشور نرسیده ایم. یکی از پاشنه آشیل های جریان روزنامه نگاری کتاب گذار در ایران، حاکمیت نگاه سیاسی بر آن است؛ هرگاه سایه سیاست بر مطبوعات ما پررنگ تر می شود، حرکت جریان های ادبی کندتر شده است.

وی در پایان سخنانش با اشاره به آنچه سیاست های پنهان برخی کشورهای غربی در پرداختن به کتابهای خاص نامید گفت: یکی از رمانهایی که یونسکو به جهت همسان سازی ادیان از آن تقدیر کرد، کتاب "تئو" نویسنده "پاتریک هرمان" بود. نویسنده در این کتاب با ارائه المان هایی به صورت آشکار آزادی ادیان را اصلی پذیرفتنی قلمداد می کند، اما در لایه های پنهان این کتاب مثال هایی آمده است که در آن از تلاش فلسطینی ها برای آزاد کردن سرزمینشان از دست اسرائیلی ها انتقاد کرده است. جالب این است که این کتاب در سطح مطبوعات جهان بسیار مورد توجه قرار گرفت.

منبع : خبرگزاری مهر