سوره مبارکه یاسین در تمام زندگى ، جسم و جان ، مال و ثروت ، صحت و سلامتى ، حیات و مرگ و دنیا و آخرت انسان اثر مى گذارد.

پیامبر اسلام (صلى الله علیه و آله ) و ائمه هدى اثرات آن را بیان کرده اند.

رسول گرامى اسلام (صلى الله علیه و آله ) به حضرت على (علیه السلام ) فرمود: یا على! سوره مبارکه یاسین را تلاوت کن ؛ زیرا در آن برکاتى است . از جمله :

1- اگر شخص گرسنه اى آن را تلاوت کند خداوند روزى او را مى رساند و سیرش مى گرداند.

2- هرگاه تشنه اى آن را قرائت کند خداوند آبى فراهم مى آورد تا او سیراب شود.

3- هرگاه شخص عریان و برهنه اى آن را بخواند، خداوند لباسى براى او فراهم مى کند و او را مى پوشاند.

4- هر مرد و زن عَزب و مجردى که آن را تلاوت کند، خداوند وسیله ازدواجشان را فراهم مى کند.

5- هر انسان ترسناک و خائفى که آن را تلاوت کند، خداوند ترس و خوف او را مبدل به امنیت مى گرداند.

6- هر انسان مریض و رنجورى که آن را تلاوت کند خداوند صحت و سلامتى را شامل حالش مى گرداند.

7- هر شخص زندانى اگر آن را در زندان تلاوت فرماید، خداوند وسیله آزادى او را فراهم مى گرداند.

8- هر مسافرى که آن را در سفر بخواند بى گمان سفرش بى خطر خواهد شد و به سلامتى به منزلش برمى گردد.

9- اگر آن را بر بالین هر میتى بخوانند، خداوند عذابش را تخفیف مى دهد "یا او را مى آمرزد."

10- هر کس چیزى از او گم شده باشد و آن را قرائت کند آن چیز پیدا مى شود.

11- اگر شخص گم شده اى آن را بخواند راه را پیدا مى کند و به سلامتى به مقصد مى رسد.

12- اگر غذاى عده اى کم باشد و کافى براى همه افراد نباشد آن سوره را بخوانند، غذاى آنان برکت پیدا مى کند، طورى که براى همه افراد کافى باشد.

13- اگر بر زنى که زائیدن بر او سخت و دشوار باشد خوانده شود، وضع حمل بر او آسان مى شود و اولاد به راحتى به دنیا مى آید.

14- کسى که آن را تلاوت فرماید، فقر در دنیا به سراغش نمى آید.

15- اگر کسى آن را قرائت کند در تجارت و کسب ضرر و زیان نمى بیند "در تجارت" سود مى برد.

سوره مبارکه یاسین در تمام زندگى ، جسم و جان ، مال و ثروت ، صحت و سلامتى ، حیات و مرگ و دنیا و آخرت انسان اثر مى گذارد.

16- در حوادث و بلاهاى زمینى و آسمانى خانه اش خراب و ویران نمى شود.

17- هر که آن را تلاوت نماید، در طول عمرش دیوانه و جن زده نمى شود و عقلش زایل نمى گردد.

18- تلاوت کننده آن به مرض جذام دچار نمى گردد.

19- کسى که آن را تلاوت کند به مرض وسواس و دو دلى و حیرانى مبتلا نمى شود.

20- بیمارى هاى مضر تلاوت کننده را از پاى در نمى آورد و بیمارى او برطرف مى شود.

21- خداوند متعال سختى و دشوارى و تلخى جان کندن را براى او آسان مى گرداند.

22- خداوند خودش متصدى و مباشر قبض روح تلاوت کننده آن مى باشد.

23- خداوند فراخى روزى و گشایش در زندگى را براى خواننده آن به عهده مى گیرد.

24 - خداوند ضامن خوشحالى او هنگام مرگ گردیده است .

25- خداوند در آخرت خشنودى او را تعهد فرموده ، و همه فرشتگان آسمان و زمین را خطاب فرموده که : من از این بنده راضى هستم . شما هم براى او طلب آمرزش کنید.

26- خداوند شیطان را از خواننده آن دور مى گرداند که او را وسوسه نکند و هزار فرشته را مى فرستد تا او را از شر هر شیطان و هر آفت حفظ فرمایند.

27- خداوند بعد از مرگ سى هزار فرشته را موکل غسل دادن او مى گرداند که همگى براى او طلب استغفار کنند و او را مشایعت نمایند تا به قبرش برسانند و بعد از آن که داخل قبرش نهادند، ملائکه همان جا عبادت کنند و ثوابش را در نامه عمل او بنویسند، قبرش تا چشم او کار مى کند وسیع مى شود و او را فشار نمى دهد و نورى از قبرش تا آسمان بالا مى رود.

28- خداوند در روز قیامت به او مى فرماید: اى بنده من ! شفاعت کن تا شفاعت تو را درباره همه کسانى که شفاعت آنان را نموده اى قبول نماییم .

29- خواننده آن را در ایستگاه هاى قیامت نگاه نمى دارند و بدون حساب داخل بهشت مى نمایند.

30- او را به واسطه گناهانش داخل جهنم نمى کنند و پرونده عمل او را باز مى گذارند در حالى که گناهى در آن دیده نمى شود و موجب تعجب ملائکه واقع مى شود.(1)

در حدیث آمده است که پیامبر اکرم (ص) می‌فرمایند:

" لَوَدِدْتُ أَنَّها فی قلبِ کلِّ إنسانٍ مِنْ أُمَّتی ؛ به خدا دوست داشتم که سوره یس ، در قلب هر یک از افراد امّت من جای گیرد و هر مسلمانی که به قرآن کریم گرویده است ، واجد حقایق و روحانیت این سوره گردد .

سوره مبارکه یس قلب ، حیات و عصاره قرآن کریم است؛ چنانکه در احادیث ، هم از پیامبر اکرم (ص) و هم از حضرت امام جعفر صادق (ع) رسیده است که فرموده‌اند: " إنَّ لِکلِّ شیءٍ قلباً و قلبُ القرآنِ یس؛ هر چیزی حتماً دارای قلبی است و قلب قرآن سوره یس است" .

در توضیح علت اطلاق قلب قرآن بودن بر سوره ی یس ، ‌باید گفت كه قلب برای هر موجود زنده نقش اساسی و بنیادی را ایفا می كند به گونه ای كه بدون داشتن قلب ، آن موجود زنده نمی تواند به حیات خود ادامه دهد . طبق روایت یاد شده ، اگر قرآن  را به یك موجود تشبیه كنیم ، سوره ی مبارك یس قلب آن خواهد بود . این امر نشان می دهد كه در این سوره به مهمترین و اساسی ترین مسایل اسلام كه شامل اصول اعتقادات اسلام مثل توحید ، نبوت ، معاد و خالقیت می شود ، اشاره شده است . به همین خاطر این سوره قلب قرآن نام گرفته است.

سوره ی یس نخست سخن از رسالت پیامبر اكرم (ص)  و قرآن مجید و هدف از نزول آن و پیروان آن به میان می آورد سپس در بخش دیگری رسالت سه نفر از پیامبران الهی و چگونگی دعوت آنها به توحید و مبارزه آنان با شرك را مطرح می كند و  در بخش دیگری كه از آیه ی 33 به بعد شروع می شود به نكات جالب توحیدی و نشانه های عظمت خداوند می پردازد . در قسمت دیگر این سوره ، موضوعات مربوط به معاد و دلائل گوناگون حشر و نشر ، سؤال و جواب در قیامت ، پایان جهان و بهشت و جهنم سخن می گوید؛ كه به نكات تكان دهنده در این باره اشاره می كند . در پایان سوره ، صحنه های مختلفی از آفرینش ، زندگی ، مرگ ، انذار و بشارت را مطرح می كند و به انسان ها هشدارهای جدی می دهد .

اگرکمی ژرف اندیشانه تر بنگریم می بینیم که اگر حیات باطنی قرآن (کتاب آسمانی) ، وارد حیات باطنی انسان شود و انسان به حقایق سوره ی یس برسد و قلب قرآنِ آسمانی بر قلب انسان زمینی بتابد و این دو قلب بر هم منطبق گردند و یکی شوند ، انسان به چه مرتبه‌ای از علم و قدرت و معرفت ، صعود می‌کند و دست می‌یابد ؟!

سوره ی یس نخست سخن از رسالت پیامبر اكرم (ص)  و قرآن مجید و هدف از نزول آن و پیروان آن به میان می آورد سپس در بخش دیگری رسالت سه نفر از پیامبران الهی و چگونگی دعوت آنها به توحید و مبارزه آنان با شرك را مطرح می كند و  در بخش دیگری كه از آیه ی 33 به بعد شروع می شود به نكات جالب توحیدی و نشانه های عظمت خداوند می پردازد . در قسمت دیگر این سوره ، موضوعات مربوط به معاد و دلائل گوناگون حشر و نشر ، سؤال و جواب در قیامت ، پایان جهان و بهشت و جهنم سخن می گوید؛ كه به نكات تكان دهنده در این باره اشاره می كند . در پایان سوره ، صحنه های مختلفی از آفرینش ، زندگی ، مرگ ، انذار و بشارت را مطرح می كند و به انسان ها هشدارهای جدی می دهد .[

قلب  قرآن و محکم شدن قلب انسانی

علمای بزرگ تربیت معتقدند که «مربّی کامل» کسی است که بخواهد و بکوشد تا در زمان حیات خویش ، تربیت شدگان ا و، به حقیقتها و معرفتهای نظری و عملی که خود او به آنها رسیده است برسند و واجد مرتبه‌ای که او شده است ، بشوند و در خودسازی به کمال مطلوب نایل آیند .

به نظر می‌رسد ، از همین‌جاست که می‌بینیم حضرت امام حسین (ع) در شب عاشورا ، هنگامی که اصحاب خالص می‌مانند ، به آنان ـ چنانکه نقل کرده‌اند ـ در حالی که دو انگشت خود را در برابر آن جمع با ایمان و با صفا و شجاع می‌گیرند می فرمایند : بیایید و میان دو انگشت من نگاه کنید . آنان نگاه می‌کنند و مقامات خود را در جهانِ بعد می‌بینند ، و بدین گونه امام ، آن خالصانِ مخلص و مجاهد را به مرحله‌ای از مقامِ «نفس مطمئنّه» بالا می‌برد ، و اصحاب و یاران باوفای خود را به مرتبه‌ای مهم از «رؤیت ملکوتی» در عین حضور در عالم «مُلک» می‌رساند ، و اگر کسانی به مرتبه‌ای رسیده بودند را به مرتبه‌ای بالاتر سیر می‌دهد .

این امر باعث می‌شود تا افزون بر سیر و صعود باطنی ، حالت اطمینانی بس بیشتر به اصحاب دست دهد و روحیه آنان بسیار راسخ ‌تر شود و جمعیتی کوچک در برابر انبوه دشمن آن‌گونه ایستادگی کنند و به آن جهاد سنگین و بزرگ به راحتی جان دهند و حماسه‌ای بی نظیر در طول تاریخ انسان به نام «عاشورا» بیافرینند .

پس  امام حسین (ع) به عنوان یک امام و مربّی الهی خواستند مرتبه‌ای از مقام خودشان را ـ‌ که همان مقام والای داشتنِ «نفس مطمئنّه» است‌ ـ به یاران خویش نیز عطا کنند تا آنان بر حسب استعدادهای خود ـ ‌در همین دنیا و پیش از مرگ و شهادت‌ ـ از آن مقام برخوردار گردند .

قرآن وتربیت

پیش از آن نیز، در سیره و روش تربیتی پیامبر گرامی اسلام (ص) ، به این امر مهم بر می‌خوریم و می‌نگریم که آن مربّی اکبر ، در نهایت صمیمیت و صفا ، به تبلیغ دین خدا و خواندن آیات قرآن کریم بر مردم و عمل کردن به آن آیات و بیدار کردن نفوس افراد امّت ـ ‌به‌ویژه مستعدّان و پذیرندگان آداب تربیت الهی و پردازندگان به اعمال صالح ظاهری و باطنی (بدنی و قلبی) ‌ـ می‌پردازند . در این باره تلاش می‌کنند تا هر کس به اندازه استعداد خود ، یک فرد کامل شود و در پیمودن مراحل معرفت و انسانیتِ الهی خود ، پا جای پای پیامبر خویش گذارد و به معنای واقعی ، انسان «قرآنی» و انسانی «محمّدی» شود .