مجله اینترنتی ایرانه روز - سرگرمی و آموزشی

 حضرت موسي آنقدر عاشق بود که وقتي معشوقش با او سخن مي گويد يه سئوال کوتاه از او مي پرسد اما او جواب طولاني مي دهد راه و رسم عاشقي همين است فقط يک جمله کوتاه از او پرسيد :

 فرمود: [وَمَا تِلْکَ بِيَمِينِکَ يَا مُوسَى {طه/اي موسي اين چيست در دست راستت ؟

اما موسي مگر طاقت آورد گويا منتظر بهانه بود تا سر سخن را با معشوق خود باز کند پاسخ داد:  قَالَ هِيَ عَصَايَ أَتَوَکَّأُ عَلَيْهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِي وَلِيَ فِيهَا مَآرِبُ أُخْرَى {طه/18}, گفت : اين عصاي من است که برآن تکيه مي کنم و برگ درختان را با آن براي گوسفندانم فرو مي ريزم و مرا با آن کارها و نيازهاي ديگري است.

 آرى، اين است راه و رسم عاشقي .

 يکي از فرق هاي  عشق حقيقي و مجازي آنان است که عاشق از معشوق مجازي اندکي لذت مي برد ولي بالاخره از او سير مي شود؛ اما عشق حقيقي را مجالي است که سيرايي ندارد هر چه علاقه بيشتر شود نزديک تر شود از خلوت با او بيشتر لذت مي برد و دوست ندارد از اين لذت خارج شود البته با گذشتن از عشق مجازى مي توان به  سوي عشق حقيقى، يعنى عشق معبود جاودانه گام نهاد ; عشق خداوندى که هرگز فنا در ذات پاکش راه ندارد و کمال مطلق است و آنچه خوبان همه دارند، او تنها و يکجا دارد.

 امام صادق(عليه السلام) فرمود: عاشق بى قرار نه به غذا ميل پيدا مى کند و نه از نوشيدنى گوارا لذت مى برد. نه خواب آسوده دارد نه با دوستى انس مى گيرد و نه در خانه اى آرام خواهد داشت...; بلکه شب و روز خدا را بندگى مى کند; به اين اميد که به محبوبش «اللّه» برسد...; آنچنان که خداوند از موسى بن عمران (على نبينا وآله وعليه السلام) درباره ميعاد پروردگار نقل مى کند «و عجلت إليک ربّ لترضى»

 بنابراين، آنچه که برخى آن را عشق مجازى مى نامند، در واقع عشق نيست; بلکه يک تمايل نفسانى و شهوانى است.

 صاحب تفسير روح المعانى براى محبت و دوست داشتن، مراحلى را ذکر مى کند و مى گويد: نخستين مراتب محبت «هوى» (به معنى تمايل) است; سپس «علاقه»، يعنى محبتى که ملازم قلب است و بعد از آن «کلف» به معنى محبت شديد، و سپس «عشق» و بعد از آن «شغف» (يعنى حالتى که قلب در آتش عشق مى سوزد و از اين سوزش احساس لذت مى کند)، و بعد از آن «لوعه» (اندوهناک شدن و سوختن قلب) و سپس مرحله اى که عشق به تمام زواياى دل نفوذ مى کند و سپس «تدله» و آن مرحله اى است که عشق، عقل انسان را مى ربايد و آخرين مرحله، «هيوم» و آن مرحله بى قرارى مطلق است که شخص عاشق را بى اختيار به هر سو مى کشاند.•

 در پايان بيان اين نکته شايسته است:

 «محبت» بين خداوند متعال و بندگانش طرفينى است. همان طور که بندگان براى کسب کمالات در پى محبوب واقعى (خداوند) هستند خداوند نيز براى تربيت و رشد بندگان خود توجه و عنايت محبت آميز دارد. «قُلْ إِن کُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى يُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ; (آل عمران، 31) بگو: اگر خدا را دوست مى داريد از من پيروى کنيد تا خدا (هم) شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد و خدا آمرزنده مهربان است.» به همين جهت خداوند اساس دينش را بر پايه «محبت» قرار داده است. امام صادق(عليه السلام)مى فرمايد: «هل الدين الاّ الحب; دين چيزى جز محبت نيست.»•